1. Są wspólne dla całej zbiorowości. 2. Są zewnętrzne wobec każdego członka zbiorowości. 3. Wywierają na zachowanie i myślenie członków zbiorowości swoistą uogólnioną presję
świat społeczny jest częścią świata przyrodniczego, ale specyfiką jest to, że wszystko, co się w nim dzieje, ma tylko podłoże w przyczynach społecznych.
Durkheim przejął od swoich poprzedników, w szczególności od Comte'a i Spencera
pogląd na społeczeństwo jako organizm. Ten organicyzm był widoczny w jego terminologii ("organizm społeczny", "morfologia", "fizjologia", "anatomia", "ciało", "dusza", "system nerwowy"
Kluczowym elementem jego teorii jest rozróżnienie dwóch typów solidarności społecznej, które odzwierciedlają różne formy integracji zbiorowości:
Opiera się na podobieństwie jednostek. Jest charakterystyczna dla społeczeństw segmentowych, gdzie struktura społeczna jest systemem jednorodnych i podobnych do siebie segmentów.
to stan, w którym system normatywny traci koherencję i zamienia się w chaos. Ludzie tracą poczucie, co jest dobre, a co złe. Dezorganizacja kultury normatywnej oznacza dezorientację członków zbiorowości